«Σκατὰ κι ὁ κόσμος ὅλος!» Γεώργιος Σουρῆς

Ἀθῆνα 19 Μαρτίου 2013

      Ἔχοντας χαρακτηρισθεῖ ὡς ὁ σύγχρονος «Ἀριστοφάνης», ὁ σπουδαῖος Συριανός (Ἐρμούπολις 1853) σατιρικὸς μας ποιητής Γεώργιος Σουρῆς παραμένει …ἐκνευριστικὰ ἐπίκαιρος ἀκόμα κι ὕστερα ἀπὸ ἕναν σχεδὸν αίῶνα!

 

«Τίποτε δεν απόμεινε στον κόσμο πια για μένα,
όλα βρωμούν τριγύρω μου και φαίνονται χεσμένα.
Όλα σκατά γενήκανε και ο δικός μου κώλος
σκατά εγίνηκε κι αυτός, σκατά ο κόσμος όλος.

Μόνο σκατά φυτρώνουνε στον τόπο αυτό τον άγονο
κι όλοι χεσμένοι είμαστε, σκατάδες στο τετράγωνο.
Μας έρχεται κάθε σκατάς, θαρρούμε πως σωθήκαμε,
μα μόλις φύγει βλέπομε πως αποσκατωθήκαμε.

Σκατά βρωμάει τούτος δω, σκατά βρωμά κι εκείνος,
σκατά βρωμάει το σκατό, σκατά βρωμά κι ο κρίνος.
Σκατά κι εγώ, μες στα σκατά, και με χαρτί χεσμένο
ό,τι κι αν γράψω σαν σκατό προβάλλει σκατωμένο.

Σκατά τα πάντα θεωρώ και χωρίς πια να απορώ,
σκατά μασώ, σκατά ρουφώ, σκατά πάω να χέσω,
απʼ τα σκατά θα σηκωθώ και στα σκατά θα πέσω.

Όταν πεθάνω χέστε με, τα κόλλυβά μου φάτε
Και πάλι ξαναχέστε με και πάλι ξαναφάτε,
μα απʼ τα γέλια τα πολλά κοντεύω νʼ αρρωστήσω
και δεν μπορώ να κρατηθώ, μου φεύγουν από πίσω.

Σκατά ο μεν, σκατά ο δε, σκατά ο κόσμος όλος
κι απʼ το πολύ το χέσιμο μου πόνεσε ο κώλος!» 

 

 

13 comments

  1. Γιώργης /

    Ἀκόμα θυμᾶμαι ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ χαρακτηριστικὰ του ποιήματα -καὶ αὐτοσαρκαστικὰ ὅπως εἶναι αὐτόνόητο- ποὺ τὸ εἴχαμε σὲ βιβλίο Νέων Ἑλληνικῶν κάποιας τάξεως τοῦ Γυμνασίου ἀλλὰ καὶ ἴσως καὶ στήν τελευταῖα τάξι τοῦ Δημοτικοῦ! Ἤτανε τό ποίημα «Ἠ ζωγραφιά μου».

    «Ἠ Ζωγραφιά μου»

    Mπόι δυο πήχες,
    κόψη κακή,
    γένια με τρίχες
    εδώ κι εκεί.

    Kούτελο θείο,
    λίγο πλατύ,
    τρανό σημείο
    του ποιητή.

    Δυο μάτια μαύρα
    χωρίς κακία
    γεμάτα λαύρα
    μα και βλακεία.

    Mακρύ ρουθούνι
    πολύ σχιστό,
    κι ένα πηγούνι
    σαν το Xριστό.

    Πηγάδι στόμα,
    μαλλιά χυτά
    γεμίζεις στρώμα
    μόνο μ’ αυτά.

    Mούρη αγρία
    και ζαρωμένη,
    χλωμή και κρύα
    σαν πεθαμένη.

    Kανένα χρώμα
    δεν της ταιριάζει
    και τώρ’ ακόμα
    βαφές αλλάζει.

    Δόντια φαφούτη
    όλο σχισμάδες,
    ύφος τσιφούτη
    για μαστραπάδες.

    :) Σουρῆς ἐξαιρετικὸς! :)

  2. Κώστας Ναξάκης /

    Γιώργη καλησπέρα.
    Ο Αισχύλος το ίδιο επίκαιρος στο έργο του «ΠΛΟΥΤΟΣ» προφητικά και…. εις τους αιώνας των αιώνων.., έγραψε (εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ μετάφραση ΤΑΣΟΣ ΡΟΥΣΣΟΣ).
    ………..
    ΧΡΕΜΥΛΟΣ (γέρος γεωργός, ο οποίος φιλοξενεί τον θεό Πλούτο σπίτι του)
    Μα εσύ με κατηγορείς προτού να μάθεις περί τίνος πρόκειται.
    ΒΛΕΨΙΔΗΜΟΣ (φίλος του Χρεμύλου)
    Κοίταξε, φίλε, με λίγα λεφτουδάκια εγώ σου κανονίζω την υπόθεση πριν το μάθει η πόλη, βουλώνοντας το στόμα των ρητόρων με κέρματα.
    ΧΡΕΜΥΛΟΣ
    Ναι ξέρω θα ξοδέψεις τρία και, μα το θεό, θα χρεώσεις φιλικά πως ξόδεψες δώδεκα.
    ………………………………..

  3. Κώστας Ναξάκης /

    Πως έγραψα Αισχύλος αντί Αριστοφάνης;
    Μάλλον με παρέσυρε ο Σουρής.
    ….
    Δυο μάτια μαύρα
    χωρίς κακία
    γεμάτα λαύρα
    μα και βλακεία.
    …….

    • Γιώργης /

      Χά-χα…! Κώστα αὐτοσαρκάζεσαι! :)

      Μά…, πῶς; Εἶχε τό θράσος αὐτὸς ὁ… πῶς τὸν λένε, ὁ Ἀριστο-τέτοιος νὰ τὰ γράψη αὐτὰ καὶ τά «κοροῖδέψη» πρίν δυόμισυ χιλιάδες χρόνια…;
      Δὲν ντρέπεται; Γινόσαντε αύτὰ ἀπὸ τὸτες; 😉 :)

      Τὶ ἄλλο νά πῶ Κώστα… ὅτι ΔΕΝ τὸ ’χω διαβάσει οὖτε «αὐτὸ»; Ὂτι δὲν ἔβαλα κι ἐγώ ποτὲ τὸ «ξερό» μου κάτω νὰ τὸ ψάξω ἐνῷ ἤξερα ὅτι ὑπάρχει…; Ὅτι κανεὶς δὲν βρέθηκε νὰ μὲ «σπρώξη» νὰ τὸ κάνω… Ὅτι ἤταν τόσο λίγα αὐτὰ ποὺ μάθαμε τότε κι ἐμεῖς στὸ σχολεῖο ἀν καὶ ἔστω περισσότερα ἀπ’ τὰ ἐλάχιστα ποὺ «μαθαίνουν» τὰ σημερινὰ ἑλληνόπουλα;

  4. Κώστας Ναξάκης /

    Αχ! Γιώργη μου.
    Που ανακάλυψες ότι έβαλα το «ξερό» μου, αφού για να είμαι ‘in’ πρέπει να σου γράψω ότι χαίρομαι που έχεις το χάρισμα να διαβάζεις ‘between the lines΄;
    Τι λέει το μαϊμού παιδί μου; Όπως θα έλεγε κάποιος σύγχρονος Αριστοφανικός.
    Α ρε Μπάρμπα-Γιώργης που μου χρειάζεται!!!!!!

    • Γιώργης /

      Ἄϊντε καί ροβόλησα τὸν κατήροφο…. 😎 :)

  5. Έλλην /

    Ναι…δυστυχώς ο Σουρής έχει δίκιο. Όλα είναι ένας απέραντος βόθρος με σκατά.

    Οι αξίες και τα ιδανικά βρίσκονται στον πάτο του…και το χειρότερο είναι ότι έχουμε πηδήξει και εμείς μέσα, και νομίζουμε ότι βρισκόμαστε στις μαγευτικές παραλίες της Χαβάης.

    Εκεί κατέληξε ο Έλληνας. Να μην μπορεί να διακρίνει τα σκατά από την καθαριότητα…γιατί για τον καθένα μας κατάντησε αυτό να είναι σχετικό. Κλέφτης και πλούσιος? Μάγκας!! Φτωχός και τίμιος? Βλάκας……

    Μόνο ένα σοκ θα μας επαναφέρει στην πραγματικότητα. Μην με ρωτήσετε τι είναι αυτό….απλά κρατήστε στο μυαλό σας ότι το σοκ ποτέ δεν περιγράφει μία ομαλή κατάσταση, αλλά μία βίαιη μεταβολή..

    • Αέναος Έλληνας Μαχητής /

      Καλησπέρα Έλληνα!
      Καλώς όρισες στη σελίδα και την παρέα μας.
      Πράγματι έχει τόσο δίκιο ο Σουρής, που ο λόγος του, εκπέμπει ένα πόνο οξύ, διαπεραστικό και καμιά φορά αξεπέραστο, αφού καταφέρνει να είναι διαχρονικά επίκαιρος μέχρι και σήμερα!!!
      Σωστές οι επισημάνσεις σου και οι ερμηνείες για τους όρους που παραθέτεις, μιας και στις ημέρες μας, έτσι ακριβώς γίνονται δυστυχώς, εντελώς “φυσιολογικά” αποδεκτές…
      Ενδιαφέρουσα η άποψή σου, ότι μόνο ένα σοκ θα μας επαναφέρει στην πραγματικότητα και ότι αυτό δεν θα μπορούσε να είναι, παρά μία βίαιη μεταβολή.
      Επειδή διακρίνω μία ευστοχία στο λόγο σου, θα μας ήταν ευχάριστο αλλά και χρήσιμο, εάν το επιθυμείς και εσύ, να επισκέπτεσαι όταν έχεις χρόνο τη σελίδα μας, μεταφέροντάς μας τις εντυπώσεις και τις απόψεις σου.
      Σ’ ευχαριστούμε για την επίσκεψή σου.

  6. Κώστας Ναξάκης /

    Καλημέρα σε όλους
    Ο νέος επισκέπτης (καλώς ήλθες}, με τις εύστοχες παρατηρήσεις του, πολύ δε περισσότερο με την υπογραφή του «Έλλην», με ανάγκασε να ξανασκεφτώ (θα έπρεπε να γράψω να αναθεωρήσω όμως ποτέ δεν είναι αργά), τις ενέργειες μας ως Έλληνες όταν:
    − Μου κατήγγειλε ηλικιωμένη πελάτισσα ότι ο ταμίας που υπό την επίβλεψή μου εργαζόταν την έκλεψε. (Δεν έκανα τίποτα).
    − Σε αντίστοιχη περίπτωση ζήτησα από άλλη ηλικιωμένη κυρία να μου υπογράψει καταγγελία κατά του ίδιου ταμία, δεν έκανε τίποτα. (Δεν υπέγραψε από φόβο).
    − Στο περιστατικό έγκρισης αίτήματος πελάτη, ζήτησα μίζα. Ο ίδιος ταμίας έκανε ότι δεν κατάλαβε. (Τον «κρατούσα»)

  7. Κώστας Ναξάκης /

    Γιώργη καλημέρα και πάλι.
    Τόσες ημέρες σκέφτομαι αν έχω το δικαίωμα να «εκμεταλλεύομαι» το ελεύθερο βήμα που μου δίνεται. Ε σήμερα δεν άντεξα!
    Έστω ότι δεν διδάχτηκα Αριστοφάνη. Δεν διάβασα Σουρή. Δεν τραγούδησα Βάρναλη (οι Μοιραίοι).
    Όμως το «ξερό» μου το έχω για να σκέφτομαι και να γράφω. Να περιγράφω αν θέλεις ότι αισθάνομαι έστω και ανεπιτυχώς. Να αντιστέκομαι έστω με τη σκέψη και τα συναισθήματά μου, ενάντια σε κάθε κατοχική δύναμη.

    Κατοχή.
    Λένε πως κάθε Έλληνας έχει έναν Οδυσσέα.
    Στο Μήτσο πίστη έδωσα και κάνουμε παρέα.
    Για τις δουλειές του μου μιλά, όσες αναλαμβάνει.
    Τις συναντήσεις κορυφής, πάντα απολαμβάνει.
    Χείμαρρος στα connection’s, μιλάει στις συναντήσεις,
    για Βασιλεία*, για Ι.Τ**, σ‘ όλα προτείνει λύσεις.
    Κοίτα να δεις αδέρφι μου, ο άτιμος τι μαθαίνει.
    Οι γνώσεις διευρύνονται στα meeting‘s που πηγαίνει.

    Μήτσε! Εσύ που έμαθες, πες μου το LTV***.
    Γραμμένο το εδιάβασα. Δεν ξέρω τι θα πει!

    Ρε Κωνσταντίνε θα σου πω, την πάσα την αλήθεια.
    Γνωρίζεις πως η πάρτη μου, δεν λέει παραμύθια.
    Σε meeting εσυνάντησα βαρβάτο θηλυκό.
    Την ίδια την ερώτηση της έκανα κι εγώ.

    Ακούστε με αγαπητέ. Το L απ το Louis.
    To t προσθέσατε εδώ, απ το Vuitton το V.

    Κοίτα ρε Μήτσο γκόμενα και να‘ χει τόσες γνώσεις.
    Για ψάξε αλήθεια μη μπορείς και μένα‘ νε να χώσεις.

    Ρε Ντίνε, επειδή φέρθηκες σε μένα‘ νε σπαθί,
    και στάθηκες σαν έδειρα εκείνο το καρφί,
    στ‘ ορκίζομαι από καρδιάς, να φάω τα κόκαλά μου,
    να‘ χω μια πράξη ανθρωπιάς κι εγώ στα γηρατειά μου,
    πως σαν αδέρφι θα σταθώ, να πάρεις μια θεσάρα,
    το λόγο μου αν αρνηθώ, να μη με λεν Μητσάρα.

    Δεν πέρασε πολύς καιρός και μου‘ ρθε το μαντάτο,
    πως έγινα αποδεκτός να πάω σε κονσολάτο.
    Στην πρόσκληση που έλαβα, το μόνο που΄ ταν ξάστερο,
    συμβούλιο θα κάναμε σ‘ ένα hotel πεντάστερο.

    Έφτασα εκεί από νωρίς, γιατί είχα αγωνία,
    να λάβω ενημέρωση που έστειλε η Γαλλία.
    Ζήτησα κάθε έντυπο που ήταν διαθέσιμο,
    στη reception με κοίταζαν ωσάν τρελό για δέσιμο.
    Μου έδωσαν αντί κλειδί, μια κάρτα πλαστική,
    κι ένα βιβλίο που‘ γραφε, τάχα πως λειτουργεί.

    «Sir, please at restaurant for dinner just at nine».

    Παιδί μου είμαι Έλληνας, με ύφος Kelvin Klein.
    Κατάφερα και άνοιξα την πόρτα δίχως groom,
    με ζήλο περιεργάστηκα το χώρο, όλο το room.
    Ήταν νωρίς και κάθισα τις γνώσεις να φρεσκάρω,
    του ver la France, του A Paris, με Γάλλους να σπικάρω.
    Πέρασ‘ η ώρα γρήγορα και έπρεπε να τρέξω.
    Το θεϊκό μου το κορμί, μπήκα λίγο να βρέξω.
    Βλέπω μπανιέρα απίστευτη! Μεγάλη κολυμπήθρα.
    Ξαπλώθηκα. Χωρίς εμέ, έκανε μπουρμπουλήθρα.
    Εννιά και πέντε έφτασα μπροστά στο εστιατόριο,
    από την όψη έδιωξα το κάθε τι εγχώριο.

    Το πρώτο πιάτο consomme δηλώσαν ότι έχουνε.
    all brands και δυναμωτικό για όσους το κατέχουνε.

    Στο βάθος μέλανας ζωμός που πίνουν στη νηστεία,
    η μυρωδιά μου θύμισε την παιδική εστία.
    Η μπάμπω μου λες να‘ τανε στο γένος της Γαλλίς;
    ή η κυρά του μαγαζιού γνήσια Ελληνίς;
    Προσπάθησα να είμαι sic πιάνοντας το κουτάλι.
    Τη σύνθεση αντίκρισα με έκπληξη μεγάλη.
    Κοίτα να δεις συνήθειες, μιας άλλης εποχής
    η mammy λέει κατάλοιπα είναι της κατοχής.
    Κρατούν μπαγιάτικο ψωμί, ακόμα και κομμένο,
    κύβους μικρούς το κόβουνε, το τρων καψαλισμένο.
    Χαλνούνε μάτσο τα λεφτά για ν‘ αγοράσουν πούντρα,
    το μπουλουγούρι έχουνε, που έστειλε η ΟΥΝΤΡΑ.
    Μου‘ ρθανε τα μικράτα μου, με μια μελαγχολία,
    φουρτούνα στο στομάχι μου μ‘ αυτά τα μεγαλεία.
    Άρχισα να παρατηρώ του πιάτου μου την κοίτη.
    Θυμήθηκα τα γνωμικά στη Γαλλική τη μύτη.
    Κοίταξα τον απέναντι, θα‘ ταν τα δάκρυά μου
    η μύτη του μου φάνηκε, χοντρή σαν τη δικιά μου.
    Ανάμεσα ‘πο κρύσταλλους, έβλεπ‘ αυτή τη μύτη
    δεν ήταν μοναχά χοντρή, έμοιαζε με σπουργίτι.
    Με αγωνία πρόσμενα φωνή από επιστάτη
    κι αμέσως ξύλο που άφησε, το φίλο μου σακάτη.

    Φάε βλαμμένο, πως μπορείς εσύ ν‘ αμφισβητήσεις,
    βοήθειες που πήραμε, με τόσες συζητήσεις;

    Ξάφνου! Το πιάτο άφαντο, έγινε δια μαγείας
    σημάδι λήξης κίνδυνου, τέλος της αγωνίας.

    «Κυρίως πιάτο! Ψαρικά. Αν όχι, κεφτεδάκια».

    Την πρόταση δεχτήκανε όλοι με παλαμάκια.
    Σφιγγότανε το στήθος μου. Πως έγινα γουρούνι;
    Στο μπράτσο Γάλλου διευθυντή, πως βρίσκετε πιρούνι;
    Όσο κοιτούσα δίπλα μου το Γάλλο ευγενή,
    πειθόμουνα πως ατυχώς, είχα εξαπατηθεί.
    Ο Βασιλάκης – φίλος μου, ήταν πολιτισμένος.
    Με σιγουριά ο διπλανός, είν‘ καθυστερημένος.

    Ξάφνου η άλλη η φωνή. Παίδες Ελλήνων ίτε!
    Σε Άλκιμους ή Πρόσκοπους, τρεχάτε να γραφτείτε.

    «Παρακαλώ επιδόρπια, επιθυμείτε πόσα;»

    θολώνω βλέπω κρεμαστή, του φίλου μου τη γλώσσα.
    Στου Φράγκου το ξενόκουμπο, τι θέλει η σοκολάτα;
    Βαθιά από τον καταπιόνα μου, έρχονται τα μαντάτα.

    Πατέρα! Φύγε! Πια δεν ζεις χρόνους τριάντα.
    Ξεχάστηκαν οι φόβοι σου για το Σαράντα.

    * Συμφωνία στην πόλη της Βασιλείας, σχετική με τον έλεγχο κίνησης κεφαλαίων κλπ.
    ** Information Technology.
    *** Οικονομικός όρος (Loan to Value)

  8. Έλλην /

    Οι τύψεις και οι ενοχές είναι σημάδι μεταμέλειας. Είναι η καλύτερη τιμωρία και συνάμα ο μοχλός πίεσης προς τον ίδιο σου τον εαυτό για να επανορθώσεις, και αν μπορείς να γίνεις και καλύτερος από ότι ήσουν…σαν άνθρωπος ή σαν επαγγελματίας στην δουλειά σου.

    Εμφανισιακά είμαστε όλοι άνθρωποι. Αυτό που μας κάνει να διαφέρουμε είναι τα ιδανικά και τα πιστεύω μας, τα οποία δεν θα έπρεπε να αλλάζουν ανάλογα με την θέση που κατέχουμε. Κοινωνική ή επαγγελματική.

    Τα στραβά μάτια είναι μία μέθοδος που προσπαθεί να παρακάμψει τις αξίες, εν ονόματι μιας καλύτερης ζωής από απόψεως υλικών αγαθών.

    Αν σφάλεις μία φορά δικαιολογείται. Αλλά αν το λάθος γίνει συνεχές και επαναλαμβανόμενο, τότε μιλάμε για διαβρωμένες αξίες.

    Και καταλήγω στο συμπέρασμα ότι το όνειρο των αρχαίων Σπαρτιατών για ένδοξο θάνατο στη μάχη για την πατρίδα, στις μέρες μας έχει γίνει προσπάθεια για υλικά αγαθά με κάθε μέσο….οπότε καλό φαγητό με σάπια υλικά δεν θα γίνει ποτέ. Τσάμπα περιμένουμε………..η κρίση ήρθε για να μείνει, για όσο καιρό θα υπάρχει κρίση αξιών και ιδανικών.

    Και μήπως αντί να σκεφτόμαστε για τη λύση στα οικονομικά στοιχεία, στους φόρους, στα ΕΤΑΚ και τις λοιπές αηδίες να ψάξουμε τη λύση στην παιδεία?

    Την καλησπέρα μου σε όλους…

  9. Ανδρεας Αεναος /

    Την καλησπέρα μου όλοι σας.
    Το σχόλιο μου, στα όσα από την αρχή αναφαίρετε, θα είναι μικρό.
    Γιατί φίλε μου Έλληνα άλλαξες την διατύπωσή σου για το σοκ????
    Μου κίνησε το ενδιαφέρον ο τρόπος που το είπες αρχικά και νομίζω ότι ήσουν σωστότατος.

  10. Έλλην /

    Δεν άλλαξα κάτι. Απλά αναφέρω, ότι η κρίση υφίσταται…και θα συνεχίσει να υφίσταται, αν δεν συμβεί το σοκ που είχα αναφέρει.

    Είμαι της άποψης ότι τα δύσκολα προβλήματα απαιτούν ριζοσπαστικές λύσεις. Και εκεί κολλάει το σοκ. Η παιδεία είναι ένας από τους τομείς στους οποίους το σοκ αυτό θα πρέπει να έχει την μέγιστη επίδραση.

    Οι νέοι της εποχής σε σχέση με τους νέους της Σπάρτης(εδώ κολλάει η αρχαία Σπάρτη), με τους νέους του ΟΧΙ του ’40, και τα παλικάρια της ΕΛΔΥΚ διαφέρουν στο εξής…στην παιδεία που έλαβαν. Η εθνοκεντρική παιδεία, έδωσε την θέση της σε μία παιδεία χαζοχαρούμενη….κατ’ ελάχιστον. Για να μην το προχωρήσω σε πιο βαριές εκφράσεις.

    Το σοκ θα είναι η αφορμή για την αλλαγή. Η παιδεία θα είναι το βασικό συστατικό της νέας εποχής και χωρίς ελληνική παιδεία με όλη την σημασία της λέξης, ότι και αν κάνουμε δεν θα καταφέρουμε τίποτα.

    Ελπίζω να σε κάλυψα.