Ξέσπασμα.. οργής και… με το “συμπάθιο”!

Αθήνα  18/8/2013

Σόκ… Σόκ και Δέος… Σόκ και Δέος και Αηδία.

Τεράστιου μεγέθους Αηδία, αποτέλεσμα της οποίας είναι η τεράστια προσπάθειά μου να συγκρατήσω την τάση για έμετο που έχω.

Όχι για άλλο λόγο παρά γιατί, εάν εξεμέσω αυτό που θα βγάλω θα είναι το όποιο ίχνος ανθρωπιάς έχει απομείνει στα σπλάχνα μου.

….”Πάρε κόσμε, πάρεεεε”…1e20c το κεφάλι, πάρεεε!!!;;;

Δέν κοστίζει η ζωή μας ούτε όσο το κιλό το καρπούζι, δεν αξίζουμε δεκάρα.

Η ζωή, η ζωή μας είναι ευτελής και δεν αποτελεί για κανέναν (από τον πιό ασήμαντο-άσημο έως τον πιό σημαντικό-διάσημο)αντικείμενο σεβασμού και υπόληψης.

Χρειάζεται άραγε, να παραθέσω περιστατικά, (βία των Μ.Α.Τ. ενάντια σε λαϊκές εκδηλώσεις; αστυνοτρομοκρατικές επιθέσεις;  χρησιμοποίηση κατά το δοκούν και κατά κόρον του “παρακράτους”;   δικαστικές-δικονομικές νοθείες νόμου και συντάγματος;   και τόσα άλλα.)  και προκειμένου να καταδείξω ότι “η ζωή μας δεν έχει καμία μα καμία αξία στην κοινωνία που έχουμε συστήσει;

Υπάρχει άραγε, έγγραφη αποτύπωση του πόνου της θλίψης και του αποτρόπαιου;

Όχι βέβαια, θα αρπάξω και εγώ την πένα μου και θα αραδιάσω γνώμη και θεωρία επί παντός επιστητού, ώστε να δικαιώσω την απραξία μου και να πώ ότι προσέφερα και γώ… στον αγώνα!

Τί και αν (5 ή 10 ή και 1000 από μας και ανάμεσά μας) φωνάζουν-ουρλιάζουν πλέον δεκαετίες τώρα;

Τί και που κατάντησαν (αυτοί οι λίγοι) γραφικοί έως αηδίας;

Θέλει πολύ μυαλό;  Θέλει επισήμανση στατιστικών στοιχείων;  Θέλει καθημερινή επανάληψη αναφοράς;….. Δεν ξέρω!… Τα έχω “χαμένα”!

Χρόνια ρωτώ τους γείτονες, τους συγγενείς μου, τους συνεργάτες και όποιον συναντήσω.

Άκουσες αυτό;  Άκουσες το άλλο;  Τί περιμένεις-περιμένουμε;…

Αύριο μπορεί να είσαι εσύ-εγώ ή…. ή ακόμα χειρότερα τα παιδιά μας!

Τί πε-ρι-μέ-νου-με;;;
(Δεν βαριέσαι, μακριά από τον κώλο μου και ας είναι και στην γυναίκα μου)

Κάποτε, ήσαν “παχιές οι αγελάδες” και εύκολα, (μιας και τα τραγικά περιστατικά καλύπτονταν από χλιδή και λούσα), εύκολα ήμουν ο τρελός της γειτονιάς, εύκολα ήμουν ο υπερβολικός, εύκολα και ο γραφικός και… μπράβο μας!
Σήμερα όμως;  Σήμερα, πόσο εύκολα θα μου προσέδιδες τα παραπάνω “χαρίσματα”; Σήμερα όμως, πόσο υπερβολικός είμαι;

… 1e20c πάρεεε κόσμε, πάρεεε, για τόσο τους κοστίζουμε και το μάλλον λέω πολλά!

….Μάααα.. στάσου!  Να “φως στην άκρη του “τούνελ”…. θα ξεσηκωθούμε, διαβάζω, εάν και εφόσον ακουμπήσουνε τον “κόπο μιας ζωής”… το “κεραμίδι” μας…!;

ΡΕ, ρέεεεε… άει στον διάολο και… ακόμα παρά πέρα!

Μοστράρουμε παντού και με ύφος χιλίων καρδιναλίων, ότι παπάρα μας κατέβει στο μυαλό, εξετάζουμε τα γεγονότα από κάθε πλευρά και προκειμένου να μήν κουνηθούμε είπαμε, (μακριά από τον κώλο μου και ας είναι και στην γυναίκα μου).

Πουλάμε αμπελοφιλοσοφίες, ότι όποιος κατηγορεί στρατούς, αστυνομίες, εκκλησίες και έννομο κράτος, είναι “παραβατικός”.

Αμολάμε και το μελάνι μας δεξιά και αριστερά, (εσύ φασίστας, αυτός αριστερός, ο άλλος δεξιός, χιλιάδες οι ταμπέλες του προσδιορισμού άμα γουστάρεις), θολώνοντας τα νερά της απραξίας μας!

Το χρέος μας καλύφθηκε, είμαστε αγωνισταράδες, εντάξει με ήσυχη συνείδηση.

Λοιπόν άκουσε…… Φωτιά… Φωτιά και τσεκούρι, αυτός είναι ο τρόπος, αυτή είναι η μέθοδος.

Εάν και εφόσον αξίζει κάτι η ζωή μας, εάν και εφόσον θεωρούμε ότι είμαστε αξιοπρεπείς, εάν και εφόσον ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΦΕΡΟΥΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΑΣ ΣΕ ΦΕΡΕΤΡΟ….. εάν και εφόσον…..

Φωτιά και τσεκούρι και να τους πάρει ο διάολος την μάνα και τον πατέρα.

Ξέρω, ακούγεται σκληρό και απάνθρωπα αιμοβόρο. Γνωρίζεις όμως τρόπο συνεννόησης με αυτά τα ανθρωπόμορφα-ασπόνδυλα τέρατα;   Γνωρίζουν κάποια ανθρώπινη διάλεκτο, να συνεννοηθούμε;

Ας βάλουμε το χέρι στην καρδιά και να κοιτάξουμε το έκτρωμα που κτίστηκε γύρω μας, (είτε με την αποδοχή μας, είτε με την ένοχη σιωπή μας, είτε με την αδυναμία μας να αντιδράσουμε).

Ήλθε η ώρα, εάν το καταλαβαίνουμε, να γκρεμοτσακίσουμε όλο αυτό το συνονθύλευμα της πολιτειακής αλητείας, που αυθαίρετα προσδιορίζει την αξία της ζωής μας.

Ήλθε η ώρα, εάν το καταλαβαίνουμε, να στήσουμε τα κορμιά μας, οδοφράγματα σε άνομα και ανήθικα σχέδια αιώνων, επαίσχυντες πράξεις που καταδυναστεύουν το ανθρώπινο είναι μας.

Ήλθε η ώρα, εάν το καταλαβαίνουμε επιτέλους, όπου εάν δεν θέλουμε να γράψουμε ιστορία, τουλάχιστον να σεβαστούμε την κληρονομιά που θα αφήσουμε στις επόμενες γενιές, (εάν φυσικά καταφέρουμε να υπάρξουν επόμενες, έτσι δουλοπρεπώς που συμπεριφερόμαστε, απέναντι στα κτήνη που κυβερνούν τον τόπο μας)!

Αλλιώς…….   ειδέ αλλιώς……………..

ΣΚΑΣΕ ΚΑΙ ΣΚΑΨΕ… τον τάφο σου!   (Για τα κασόνια μην ανησυχείς… ο τάφος θα είναι ομαδικός!…

…Ακριβώς όπως και… Τότε)!

4 comments

  1. Κώστας Ναξάκης /

    Καλησπέρα

    Μέχρι προ ολίγου παιδευόμουν να κατανοήσω το πάθος του αρθρογράφου. Σκεφτόμουν ότι είναι άνθρωπος της δράσης και όχι των λόγων, οπότε οποιαδήποτε παρατήρηση θα αφορούσε μια άλλη άποψη. Μιλώντας όμως με ένα φίλο ο οποίος βρίσκεται σε ανάγκη, χωρίς να μου την αποκαλύψει ¨για να μην γίνει βάρος¨, κατάλαβα το βάθος της σκέψης, καθώς και την αξιολόγηση από την κοινωνία μας, αναγκών και φιλοσοφικών αξιών. Κατάλαβα ότι η σκέψη μας είναι σκλαβωμένη.

  2. Αέναος Έλληνας Μαχητής /

    Καλησπέρα!

    Φίλε μου Ανδρέα, γράφεις κάπου στη μέση του άρθρου σου:

    “… 1e20c πάρεεε κόσμε, πάρεεε, για τόσο τους κοστίζουμε και το μάλλον λέω πολλά!
    ….Μάααα.. στάσου! Να “φως στην άκρη του “τούνελ”…. θα ξεσηκωθούμε, διαβάζω, εάν και εφόσον ακουμπήσουνε τον “κόπο μιας ζωής”… το “κεραμίδι” μας…!;”

    Αντιλαμβάνομαι ότι το (1e20c), προφανώς φωτογραφίζει το “εισιτήριο” για τον άδικο χαμό του 19χρονου νεαρού, Θανάση Καναούτη, στο τρόλεϊ της γραμμής Περιστερίου.

    Αναρωτιέμαι ασφαλώς όπως κι εσύ και άλλοι υποθέτω συνάνθρωποί μας:

    Πως είναι δυνατό να ξεσηκωνόμαστε για τον “κόπο μιας ολόκληρης ζωής” που είναι το “κεραμίδι μας” και δεν έχουμε το σθένος να ξεσηκωθούμε γι’ αυτήν την ίδια τη… Ζωή;;;,

    Μήπως την έχουμε τόσο πολύ εξευτελίσει, αναλώνοντάς την στην προσπάθειά μας να δημιουργήσουμε ιδιόκτητες υλικές αξίες;;;

    Είναι γνωστό, πως το όνειρο του μέσου Έλληνα πολίτη, είναι να έχει ένα δικό του κεραμίδι να βάλει το κεφάλι του από κάτω!

    Μακάβριο ακούγεται, αλλά δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ!

    Σε τι θα μας χρησιμεύσει το δικό μας κεραμίδι, όταν δεν θα έχουμε κεφάλι να βάλουμε από κάτω;;;

    Σίγουρα οι πατεράδες μας, έφτιαξαν ότι έφτιαξαν για εμάς, τα παιδιά τους και όπως τουλάχιστον λέμε κι εμείς, προσπαθούμε για ένα καλύτερο αύριο των παιδιών μας.

    Και πάλι ακούγεται ίσως ακόμα περισσότερο μακάβριο, μιας και αναφέρομαι στα παιδιά μας,
    τα παιδιά όλων μας, την νεολαία της Ελλάδας μας, (και πίστεψέ με, το κάνω με πολύ βαριά καρδιά και ζητώ να με συγχωρήσετε), αλλά μου είναι αδύνατο να μην αναρωτηθώ ξανά!

    Για ποιο αύριο των παιδιών μας μιλάμε, όταν το “μέλλον” τους, έχουμε επιτρέψει εμείς οι ίδιοι να τελειώνει άδοξα, με τον χειρότερο τρόπο… “Σήμερα”;;;

    Για μένα προσωπικά, υποθέτω και για την μεγάλη πλειοψηφία των συνανθρώπων μας, δεν υπάρχει κάτι σημαντικότερο, από το να αγωνίζομαι διαρκώς για να προστατεύω την υγεία και την ακεραιότητα των παιδιών μου!

    Από όλων των γονιών τα χείλη, έχει κάποια στιγμή, έστω και μία φορά ακουστεί η φράση:

    “Για τα παιδιά μου, θα έδινα και την ίδια μου τη ζωή”!

    Εεε λοιπόν… ναι!

    Νομίζω πως ήλθε η ώρα… τώρα… να αποδείξουμε, ότι αυτό που έχουμε εκστομίσει, το εννοούμε πραγματικά και δεν ήταν μία… παρόλα της στιγμής!

    Τώρα όμως!!!

    Αύριο θα είναι πάρα πολύ αργά!

  3. Ανδρέας Αέναος /

    Καλημέρα σας.
    Το σχόλιό σου, φίλε μου Γιάννη, έχει καλύψει-και με το παραπάνω θα έλεγα- όλα αυτά που με “άκομψο” τρόπο προσπαθώ να θέσω στο άρθρο μου.
    Το αποτέλεσμα της αηδίας που νοιώθω, δεν προέρχεται από κάποιο “στιγμιαίο λάθος” ούτε από κάποιο “ατυχές περιστατικό”!
    Η “έκρηξή” μου επήλθε κατόπιν του ακούσματος, του τραγικού γεγονότος του δύστυχου νεαρού Θανάση, του δύστυχου νέου παιδιού μας.
    Να με “συμπαθάτε” που…… γίνομαι απροκάλυπτα κυνικός και αναρωτιέμαι για το πόση και ποιά ακριβώς αξία, δίνουμε ως άνθρωποι στην ζωή- την ζωή μας- και ακόμη “χειρότερα”, πόσο “κοστολογούμαι” την ζωή των παιδιών μας.
    Θα με “κατηγορήσεις” ότι, είμαι απότομος-άχαρος-άκομψος-αιμοβόρος είτε κυνικός;
    Θα σε “ρωτήσω”, θα κάνεις επιτέλους πράξη αυτό που πολλές φορές έχει βγεί από τα χείλη σου, ότι θα δώσεις και την ζωή σου για τα παιδιά σου;;;
    -Εν τέλει, αδελφέ μου, μου “κάθεται λίγο βαρύ στο στομάχι” την στιγμή που ακούω για τραγικούς θανάτους νέων ανθρώπων, την ίδια στιγμή να ακούω και παπαριές για τα “κεραμίδια μας”
    Ασφαλώς και σίγουρα, φίλε μου Γιάννη, κάθε πράγμα στην ώρα του, αλλά νομίζω ότι είναι η ώρα “να αναρωτηθούμε στο με ποιά αξία προσδιορίζουμε την ζωή-την ζωή μας”!
    Αυτό μάλιστα το συγκεκριμένο, θεωρώ φίλε μου Κώστα, ότι “θέτει και όρια στην σκλαβιά της σκέψης”, ή…. ή και ακόμη καλύτερα θέλω να σε ρωτήσω… “πόσον ίδιον του ανθρώπου είναι ο χαλινός; ;; “

    • Αέναος Έλληνας Μαχητής /

      Ανδρέα μου γεια σου!

      Δεν έγραψα τυχαία η συμβολικά, ότι έχουμε εξευτελίσει πολύ τη ζωή μας, αναλώνοντάς την στην προσπάθειά μας να δημιουργήσουμε ιδιόκτητες υλικές αξίες και θέλω να προσθέσω, όχι μόνο να δημιουργήσουμε, αλλά και να διαφυλάξουμε αυτές που βρήκαμε από τους πατεράδες και παππούδες μας…

      Τώρα θα μου πεις, γιατί επανέρχομαι απλώς και μόνο για να προσθέσω αυτή τη λεπτομέρεια,
      η οποία μάλλον είναι σε όλους γνωστή;

      Διότι Ανδρέα μου, αυτά που όλοι μας θεωρούμε “ευκόλως εννοούμενα”, για μένα προσωπικά, δεν παραλείπονται, επειδή η παράληψη, είναι αυτή ακριβώς η αιτία που τα έχουμε… ξεχάσει!

      Έρχομαι λοιπόν να το προσθέσω, γιατί θεωρώ οξύμωρο να ξεσηκωνόμαστε για να προστατεύσουμε τον κόπο και τον ιδρώτα των γονιών μας, όταν δεν ξεσηκωθήκαμε και δεν πράξαμε τα δέοντα, για να προστατέψουμε τους ίδιους τους γονείς μας, από την βάρβαρη, κάθε μορφής επιδρομή, που εξαπέλυσαν εναντίον τους οι αγροίκοι ληστοσυμμορίτες που “κυβερνούν” την Πατρίδα μας!

      Οι γονείς μας, (και όταν λέω οι γονείς μας, αντιλαμβάνεσαι ότι εννοώ όλους τους ηλικιωμένους συμπολίτες μας), υπέστησαν μείωση συντάξεων, (υπεξαίρεση σε βαθμό κακουργήματος, προεισπραγμένων ασφαλιστικών εισφορών τριάντα και πλέον ετών), φορολογήθηκαν αλύπητα, εξαθλιώθηκαν οικονομικά και όχι μόνο, πείνασαν για… μία ακόμη φορά, εξευτελίστηκε η αξιοπρέπειά τους, ψάχνοντας στα σκουπίδια μαζί με τα σκυλιά και τα γατιά, επίσης για… μία ακόμη φορά, να βρουν τα αποφάγια τα δικά μας, η τα ληγμένα που πετούσαν τα σούπερ μάρκετ, μέχρι που αποφάσισαν να τους τα πουλάνε μισοτιμής “νομίμως”, αρκετοί δεν άντεξαν βιολογικά και υπέκυψαν, κάποιοι άλλοι ωθήθηκαν υπό ψυχολογική πίεση στο απονενοημένο, όσοι άντεξαν μέχρι στιγμής, αγωνιούν για την υγεία τους, αφού εάν βρουν τελικά τα φάρμακα που χρειάζονται, τα χρυσοπληρώνουν για… δεύτερη φορά και άλλα πολλά για μην μακρηγορούμε άλλο.

      (“Aπόδοση τιμών στους Ήρωες” για τους αγώνες που έδωσαν, γιατί δεν έσκυψαν το κεφάλι, προκειμένου να ζούμε σήμερα εμείς “ελεύθεροι”, να λέμε ότι παπαριά κατεβάσει το άδειο μας κεφάλι και να… “υπερηφανευόμαστε” για τους προγόνους μας)!!!

      Γρουπ… γρουουπ… γρουουουπ…
      Μια λεκάνη ρε παιδιάαααα… δεν προλαβαίνω…

      Κοντολογίς, λυπάμαι που το λέω, αλλά γίναμε εξαρτημένοι από το ευτελές χρήμα και μάθαμε να εκτιμούμε περισσότερο τις κίβδηλες υλικές αξίες, από τις Ανθρώπινες Ζωές που μας περιβάλουν, ας είναι και συγγενείς μας Α’ βαθμού, (Πατέρας, Μάνα, Γυναίκα, Παιδί, Αδελφός, κλπ.), αρκεί να έχουμε τα τέσσερα ντουβάρια στην ιδιοκτησία μας και να σώσουμε αν τα καταφέρουμε το κατά τα άλλα, “ανεκτίμητο”… Τομάρι μας!!!

      Ζήτω η “Ελευθερία”… μας! (ελεύθερη ερμηνεία)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *