«Εδώ κι εμείς για… να `χει πάντα συντροφιά η εθνική μας μοναξιά»

Αθήνα  5/6/2013

     Τα τελευταία χρόνια, δεν έχουμε την ανάγκη να ¨κρύψουμε¨ ότι δεν ¨τα βγάζουμε πέρα¨. Με ειλικρίνεια απαντάμε, ότι δεν έχουμε την δυνατότητα να καλύψουμε όλες μας τις ανάγκες. Άμεσα παραδεχόμαστε, ότι δεν μπορούμε πλέον να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας. Η βίαιη αλλαγή του τρόπου ζωής, δημιουργεί ένα καταπιεστικό συναίσθημα που απειλεί την ύπαρξή μας. Αυτή είναι τάχα η ουσία της ζωής που ονειροπλάθαμε για το μέλλον μας;

     Αδυσώπητο το κενό που δημιουργείται μέσα μας και επηρεάζει τις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας και την οικογένειά μας. Η αδυναμία μας να καλύψουμε τις βιοτικές ανάγκες της οικογενείας μας, μας οδηγεί στην απομόνωση, η οποία βαραίνει την ψυχή μας και αισθανόμαστε μόνοι ακόμη και αν βρισκόμαστε με ανθρώπους που νοιαζόμαστε. Το αίσθημα της αποτυχίας, μας οδηγεί στην αποξένωση και η μοναξιά πληθαίνει περισσότερο μέσα στο πλήθος.

     Το συναίσθημα της αποτυχίας αφορά όλους τους συνανθρώπους μας ανεξάρτητα από το φύλλο, την ηλικία, τη μόρφωση ή επαγγελματική δραστηριότητα. Η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής, της επιχειρηματικότητας, της εργασίας, των οικονομικών και κοινωνικών σχέσεων, αλλάζει το ¨περιβάλλον¨ και αναπαράγει συναισθήματα αποξένωσης και απομόνωσης. ¨Πελαγωμένοι¨ από τις άγονες γραμμές της πολιτικής, γεννώνται πολύπλοκα και μελαγχολικά συναισθήματα. Ο άνεργος αισθάνεται απόρριψη χωρίς να μπορεί να αξιολογήσει την πραγματική του αξία, ή τι μπορεί να προσφέρει στους δικούς του προκειμένου να τον σεβαστούν. Οι εργαζόμενοι αποκλειστικά κλείνονται στην καθημερινότητα, την εξουθενωτική δουλειά, την προσπάθεια να διατηρήσουν ¨το κεκτημένο¨, χωρίς διάθεση για επικοινωνία. Η αγωνία των ελεύθερων επαγγελματιών για την κάλυψη των τρεχουσών υποχρεώσεων, κατατρώει και το τελευταίο κύτταρο δημιουργίας. Συχνά η κυβέρνηση, ανακοινώνει νομοθετικές πρωτοβουλίες για τη σωτηρία των ασφαλιστικών ταμείων, που καταλήγουν σε μειώσεις συντάξεων και βυθίζουν στην απόγνωση τους απόμαχους της εργασίας.

     Συνεπεία των παραπάνω, νέα κοινωνικά και οικογενειακά προβλήματα εμφανίζονται, όπως αλκοολισμός, βία, εθισμός σε αντικαταθλιπτικά φάρμακα και ναρκωτικά. Η μορφή της κοινωνίας μας αλλάζει και αρχίζουμε να αποσυνδεόμαστε από αυτή. Ο φόβος εμπλοκής στη ζωή του συνανθρώπου μας, οδηγεί σταδιακά στην αποξένωσή μας από αυτόν. Οι ιδέες των άλλων έπαψαν να είναι ¨παράθυρα φωτός¨ και μετατράπηκαν σε αιτίες αμφισβήτησης. Ο σεβασμός της ιδεολογίας των άλλων μεταλλάχτηκε σε σημείο αντίρρησης. Η έλλειψη προοπτικών ζωής, οδηγεί στη δημιουργία ψυχολογικών προβλημάτων και ψυχολογικών νόσων, όπως η κατάθλιψη. Η κοινωνική απομόνωση αυξάνει την καρδιαγγειακή θνησιμότητα, ιδίως σε άτομα που έχουν καρδιολογική προδιάθεση.

     Σύμφωνα με επιδημιολογικές έρευνες, η μοναξιά και η απομόνωση από τις κοινωνικές σχέσεις, επιδρά στην ορμονική λειτουργία και δημιουργεί συναισθηματικό στρες. Μελέτη διαπίστωσε ότι όσοι άνθρωποι ζουν μόνοι τους, είναι πιο πιθανό να πεθάνουν από καρδιαγγειακό πρόβλημα, ενώ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα άτομα άνω των 60 ετών, κινδυνεύουν περισσότερο από μία γενικότερη κατάπτωση των λειτουργιών και ικανοτήτων τους, ή και από θάνατο, όταν είναι μόνοι τους ή αισθάνονται έτσι.

     Οι βίαιες μεταβολές της οικονομικής κατάστασης των συμπολιτών μας και περισσότερο η ¨απαγόρευση¨ σε όνειρα για το μέλλον, μας δίνει την αίσθηση ότι είμαστε μόνοι, ή έχουμε εξοριστεί από τον εαυτό μας. Οι συνθήκες ευνοούν να αποδειχτεί η συναισθηματική μας κατάσταση πηγή οδύνης και δυσφορίας. Ακόμα χειρότερα κάποιοι από τους συνανθρώπους μας, αποκρύβουν τα συναισθήματά τους από τους γύρω τους και οδηγούνται ακόμη και στην αυτοκτονία. Άλλοι αποσύρονται από την κοινωνική ζωή, επιλέγουν να ¨κλείνονται¨ στον εαυτό τους τον οποίο παρατάνε εντελώς. Ενώ κάποιοι άλλοι λιγότερο ίσως καταστροφικοί, στρέφονται στη θρησκεία.

     Όσοι από τους συμπολίτες μας, φύση αισιόδοξοι, θέλουν να αντιμετωπίσουν τις καταστροφικές συνέπειες των βίαιων αλλαγών που τους επεβλήθησαν, αναζητούν την δημιουργία σε εθελοντικές ομάδες. Η προσφορά τους εκτός από υλική είναι και ηθική, αφού προσπαθούν να ¨σύρουν¨ συνανθρώπους μας από τον βυθό της κατάθλιψης και αυτοκαταστροφής.

     Η συντεταγμένη πολιτεία, στέκει απαθής στις προσπάθειες των πολιτών της να υποστηρίξουν ευάλωτα άτομα ή ομάδες που χρειάζονται βοήθεια, επιτρέποντας μάλιστα σε ορισμένους πολιτικούς φορείς, να εκμεταλλεύονται την αδυναμία των συμπολιτών μας προς όφελός τους, με αποτέλεσμα να απειλείται η κοινωνική συνοχή. Ο ρόλος του κράτους όμως, δεν μπορεί να υποκατασταθεί από άτομα ή ομάδες ατόμων ανεξαρτήτως μεγέθους, αφού ο ρόλος τους είναι συμπληρωματικός. Κατά συνέπεια η αντιμετώπιση των προβλημάτων που έχουν ανακύψει, απαιτεί ενέργειες που ξεπερνούν κατά πολύ την οποιαδήποτε φιλανθρωπική – κοινωνική δράση.

 

Ιωάννης Αχιλ. Χάρχαλος

Αέναος Έλληνας Μαχητής

4 comments

  1. Κώστας Ναξάκης /

    Καλησπέρα

    Απόψε παρακολουθώντας τις ειδήσεις, με κατέλαβε δέος με την πρόταση κατάργησης της απαγόρευσης πλειστηριασμού της πρώτης κατοικίας. Φαντάζεται κανείς τις επιπτώσεις στην ψυχολογία 150.000!! οικογενειών που έχουν στεγαστικό δάνειο? Ήδη αναφέρθηκε απόπειρα αυτοκτονίας άνεργου δανειολήπτη στην Καλλιθέα.

  2. Ανδρέας Αέναος /

    Καλησπέρα σας.
    Φίλε μου Γιάννη, το σημερινό σου θέμα συμπτωματικά συνέπεσε με το θέμα που συζητούσα, με τον γυιό μου, λίγη ώρα νωρίτερα.
    Το τέλος της συζήτησης, είχε να κάνει με το κλείσιμο του άρθρου σου (Κατά συνέπεια η αντιμετώπιση των προβλημάτων που έχουν ανακύψει, απαιτεί ενέργειες που ξεπερνούν κατά πολύ την οποιαδήποτε φιλανθρωπική – κοινωνική δράση.)
    Το ερώτημα που προκύπτει είναι” επαιτεία ή αντίδραση??”
    Εκείνο που απομένει, σιγά-σιγά και στο τέλος, είναι να επιλέξουμε ως κοινωνία εάν μας αξίζει η απαξιωτική αναξιοπρέπεια ή θα διαλέξουμε τον αξιοπρεπή δρόμο της αντίδρασης-αντίστασης?
    Θέλοντας να //πλατύνω// λίγο τα όσα γράφεις, θα προσθέσω και λίγα σχόλια από την συζήτηση με τον γυιό μου.
    —– Η συντεταγμένη πολιτεία, στέκει απαθής στις προσπάθειες των πολιτών της να υποστηρίξουν ευάλωτα—–
    Η συντεταγμένη πολιτεία δεν στέκει καθόλου απαθής, αντίθετα έκανε συντεταγμένα ότι πέρναγε από το χέρι της, να οδηγήσει την κοινωνία στην απαξία.
    Εάν γυρίσουμε τις σελίδες, του βιβλίου της μνήμης μας, προς τα πίσω και βρεθούμε στην δεκαετία του 1980-1990 και κάνουμε λεπτομερή έλεγχο, θα ανακαλύψουμε όλα εκείνα που οδήγησαν την κοινωνία στην απαξία της μοναξιάς.
    Εάν επιτρέψουμε, στην σκέψη μας, να δεί τις //λεπτομέρειες// που οδήγησαν το σύνολο της κοινωνίας στη μοναξιά, θα διαπιστώσουμε-μαγικά- ότι μεγάλο κομμάτι της Ελληνικής κοινωνίας παρέδωσε-έναντι πινακίου φακής- το δικαίωμα του ανθρώπου προς την ελευθερία.
    Ο τέλειος (για τους αφέντες) //αείμνηστοςχαχαχαχαχα//, προσέφερε πλουσιοπάροχα τα αργύρια της εξαγοράς αξιοπρέπειας, συνεπικουρούμενος από την πλουσιοπάροχη σιγή ιχθύος του //εθνάρχουχαχαχαχα// και όλων των υπολοίπων //αγωνιστάδωνχαχαχα// του λαμπρού κόσμου της πολιτικής σαβούρας που παριστάνει την Ελληνική πολιτεία.
    Πλούσια με επιδοτήσεις η παρουσία της συντεταγμένης πολιτείας όταν….
    Όταν ως κοινωνία αμειβόμασταν για το χαλάρωμα της συνοχής μας από τον τροχό της τύχης, οι εκπαιδευτικοί είχαν τύφλωση και κώφωση.
    Όταν ως κοινωνία εξαργυρώναμε την έλλειψη οικογενειακής συναναστροφής με διακοποδάνεια, οι δικαστικοί είχαν πάχυνση αρτηριών από δεξαμενές άνομου χρήματος.
    Όταν ως κοινωνία ξεπλέναμε την ηθική της οικογένειας στα μπιγκ-μπράδερ και στα άντρες έτοιμοι για όλα, οι φυσικοί ταγοί μιας έννομης κοινωνίας (εκκλησία, κόμματα, δικαστικοί, εκπαιδευτικοί, αστυνομία ), φρόντιζαν επιμελώς να μας καθησυχάσουν-αποκοιμίσουν και προκειμένου να μεταφράσουν, την έκπτωση της κοινωνίας, σε πακτωλούς χρήματος προς την ευημερία τους.
    Όλα αυτά δεν συνέβησαν μόνα τους και τυχαία και ούτε είναι ξεκομμένα από την συντεταγμένη πολιτεία (κοίταξε τα…τοποθετήσεις εκπαιδευτικών εκτός επετηρίδας-και κυριολεκτικά ανεκπαίδευτων,τοποθετήσεις δικαστικών με μοναδικό κριτήριο την κομματική τους ταυτότητα, εκκλησία τυφλωμένη από χρήμα και διαστροφές, κρίσεις και αποστρατείες και προκειμένου στην ηγεσία, στρατού-αστυνομίας,να βρεθούν αδόκιμοι και ως εκ τούτου άπραγοι και ανίκανοι και πολλά άλλα που στοιχειοθετούν την θεωρία μου.
    Κλείνοντας λοιπόν αυτά που γράφω, θα ξαναπώ…..καθόλου μα καθόλου απαθής η συντεταγμένη πολιτεία.

    • Κώστας Ναξάκης /

      Ανδρέα καλησπέρα.

      Το σχόλιό σου επίκαιρο και διεισδυτικό έπρεπε να αναρτηθεί ως άρθρο, εφόσον όχι μόνο συμπληρώνει το κύριο άρθρο, αλλά:
      • ¨Bλέπει¨ επιπλέον μια άλλη διάσταση της κοινωνικής απομόνωσης.
      • Προσπαθεί να βρει τα αίτια που την δημιούργησαν.
      • Θεμελιώνει την στρατηγική ¨άλωσης¨ και απαξίωσης.
      • Θέτει προβληματισμούς όπως «Η καθόλου απαθής συντεταγμένη πολιτεία, με ενέργειες, πράξεις και όχι παραλήψεις ¨δημιούργησε¨ συνειδητούς επαίτες για να λείψουν οι αντιδραστικοί πολίτες».
      • Διευρύνει την έννοια της εθνικής μοναξιάς σε εθνική απαξία.
      • Προτείνει τρόπο αντιμετώπισης.

  3. Ανδρέας Αέναος /

    Καλησπέρα σας.
    Σωστή η παρατήρηση, Κώστα φίλε μου, πράγματι πρέπει να νοιώθουμε δέος και ανατριχίλα με τα συντεταγμένα σχέδια της συντεταγμένης πολιτείας ( έως τα τώρα πράσινης και γαλάζιας και συνεπικουρούμενης από κόκκινες και ρόζ σταγόνες, και οσονούπω ροζετί με συνιστώσες).
    Καθόλου κατά λάθος, όπως και τίποτε δεν κάνουν κατά λάθος μιας και πρόκειται για μακροχρόνιο σχεδιασμό, δεν πέταξε ο τσόλις-υφυπουργός την ατάκα για τις κατασχέσεις πρώτης κατοικίας.
    -Το καταλάθος, βρίσκεται στην προσπάθεια που κάνουν οι συμπατριώτες μας, να δικαιολογίσουν τις τάχα μου κομματικές επιλογές τους.
    Ώς παράδειγμα θα προσθέσω την πρεμούρα για τον αντιρατσιστικό νόμο.
    Έχουν γίνει, άραγες, τόσα πολλά και βίαια εγκλήματα (εναντίων αλλοδαπών συνανθρώπων μας) ώστε να χρειάζονται την προστασία ειδικής νομοθεσίας???? ή…….
    Ή μήν και έχουμε να κάνουμε με ακόμα ένα (μακρόπνοο και σχεδιασμένο από χρόνια) σχέδιο, προς επικουρία της κοινωνικής μοναξιάς και απαξίας, και προκειμένου να προστατέψουν κάτι άλλο αυριανό.
    (Ας πούμε π.χ. ξένοι-αλλοδαποί δεν είναι και οι γερμανοί??????)
    -Και άσε τον πολύ τον τσίπρα και τις συνιστώσες, να κλαίνε (με του κροκόδειλου τα δάκρυα) για τους //καημένους// τους ξένους και τα όσα υποφέρουν από εμάς τους ρατσιστές.
    Και μήν νομίζουν οι δεξιοί (ηλίθιοι και με το άλλοθι του οπαδού-νοσταλγού), ότι ο //δικός// τους καθάρισε, απλά σιωπηλό άλλοθι δίνει.